Πως γίνεται να μοιράζεις υποσχέσεις, να στηλιτεύεις καταστάσεις και όταν παίρνεις αξιώματα να λες πως τελικά δεν μπορείς; Πρόκειται για ανοησία ή απλή ανικανότητα;

Της Χριστίνας Γ. Αμερικάνου

Όταν αναλαμβάνεις αρμοδιότητα για μία κατάσταση και διαπιστώνεις ότι κάτι πάει στραβά τότε ή το αλλάζεις ή το αφήνεις να σέρνεται. Στην πρώτη περίπτωση έχεις δράσει αποτελεσματικά, στη δεύτερη συμπληρώνεις το «παζλ» των ανίκανων από τους οποίους παρέλαβες. Και στις δύο περιπτώσεις εσύ δεν ευθύνεσαι για την κατάσταση που βρήκες. Ευθύνεσαι όμως απόλυτα για τις δικές σου πράξεις και παραλείψεις.

Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν σε καμία περίπτωση τη δικαιολογία των εκάστοτε κυβερνήσεων της πολύπαθης αυτής χώρας περί «παράδοσης καμένης γης».

Δεν δύναμαι να αντιληφθώ το πώς γίνεται να διεκδικώ να αναλάβω καθήκοντα και αξιώματα, να μοιράζω υποσχέσεις, να μιλώ για πρόγραμμα, να στηλιτεύω καταστάσεις, να διατείνομαι πως θα δώσω λύσεις και ξαφνικά -όταν βρεθώ μπροστά στο «βουνό» που γνώριζα καλά ότι υπήρχε μπροστά μου- να στέκομαι στην εύκολη δικαιολογία: «μα δείτε πως τα έκαναν οι προηγούμενοι».

Αυτή η πολυθρύλητη και περιβόητη «καμένη γη», που την θυμούνται όλοι – παλαιότεροι και εξ ημών γηραιότεροι- μυρηκάζεται επί σειρά ετών. Από τα μέλη των πρώτων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ ως τις μέρες μας, δύομιση χρόνια μετά την ανάληψη διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ. Και ακριβώς αυτή την «καραμέλα» φαίνεται να πληρώνουμε όλοι μας.

Δεκαετίες ολόκληρες οι κυβερνώντες αυτής της χώρας στέκονται πάνω στα –δεδομένα- λάθη των προηγούμενων και τα χρησιμοποιούν ως ελαφρυντικό για τη δική τους αδράνεια, αστοχία, αναποτελεσματικότητα.

Μπουχτίσαμε από διαπιστώσεις, θεωρίες, έρευνες και μελέτες για το τι έφταιξε που φτάσαμε μέχρι εδώ. Και όλα αυτά τη στιγμή που χρειαζόμαστε μόνο ενέργειες για το πώς θα βγούμε από εδώ.

Το «ωχ αδελφέ, τι ασχολείσαι;» που μας χαρακτήριζε την εποχή της επίπλαστης ευμάρειας, έγινε «σιγά μωρέ, έτσι ήταν πάντα», λογική που δίνει συγχωροχάρτι για ό,τι συμβεί από δω και μπρος. Και αυτό είναι ακόμα πιο επικίνδυνο.

Είναι επικίνδυνο γιατί έτσι μία ολόκληρη γενιά ανθρώπων μαθαίνει να κατηγορεί, να γκρινιάζει, να διαμαρτύρεται και να μην σκέφτεται τρόπους να βγει από τα αδιέξοδά της. Να μην τη νοιάζει το πώς θα δράσει για να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσής της  αλλά το πως θα αντιδράσει χωρίς πλάνο και σκεπτικό.

Και το ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι να βρει ο καθένας τον τρόπο να βελτιώσει τον χώρο της ευθύνης του, μήπως και καταφέρουμε να σχεδιάσουμε όλοι ένα «plan b» εξόδου από την εδώ και χρόνια «στραβή» πεπατημένη μας.

Η παράδοση «καμένης γης» είναι εξαιρετική δικαιολογία αλλά και πολύ καλό πρόσχημα για να συνεχίσουν τα πράγματα ως είχαν, να μην ενοχλήσουμε κανέναν, να αφήσουμε τις παθογένειες να μας τυραννούν και τις πελατειακές σχέσεις να φουντώνουν. Είναι η «καραμέλα» όλων όσων δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, είναι το «ωχ αδελφέ…» που έγινε «σιγά μωρέ…» και μας πάει πίσω σαν λαό. Είναι νοοτροπία που αλλάζει μόνο αν όσοι μας κυβερνούν πάρουν απόφαση να την παλέψουν.  

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here