Ο ποιητής που ήθελε να γίνει ιερέας ακούει στο όνομα Germain Nouveau. Έζησε στους μποέμ κύκλους του Παρισιού και συναστράφηκε με άλλους… καταραμένους. Ο άστεγος ποιητής του Παρισιού που είχε θλιμμένο βλέμμα και μελαγχολική διάθεση. Το παρακάτω ποιήμα ίσως να είναι κι ένας… ύμνος αφιερωμένος στους γονείς του που τον… άφησαν νωρίς.

Ίσως πάλι να είναι και το νόημα της ζωής που έψαχνε να βρει. Η πικρία στα λόγια του είναι μια αναζήτηση ψυχής κι ένα ηχηρό… γιατί. Ο θάνατος το μόνο βέβαιο μονοπάτι που θα πάρουμε όλοι. Άλλος αργά κι άλλος γοργά. Γύρω, τριγύρω μας υπάρχει. Θερίζει για να σπείρει. Νέες ζωές, νέους θανάτους.

Μόλις γεννηθούν
Η μάνα τους πάει να πεθάνει.
Μόλις γελάσουν
Ο πατέρας τους πάει κι αυτός.

Σα βγαίνουν για κυνήγι:
Πέρδικα δεν υπάρχει πια.
Πηγαίνουν για χορό:
Έχουνε φύγει τα βιολιά.

Πείνα τους θερίζει στην κοιλιά:
Η σούπα έχει παραβράσει.
Στην κάμαρα ανεβαίνουνε
Σεντόνια δεν έχει στο κρεβάτι πια.

Ένα κορίτσι αγαπούν:
H ωραία νέα κάγχασε.
Στην εκκλησία την οδηγούν
Ο ιερέας λέει όχι…

Αν πάρουν μια γριά
Αυτή έχει πολλούς μπελάδες
Τα αγόρια και τα κορίτσια
Το φαρμάκι δεν το θέλουν.

Αν έρθουν τρεις ή τέσσερεις
Δεν υπάρχουν ρούχα πια.
Όλοι μαζί ξαπλώνουνε
Πεθαίνουνε σιγά- σιγά.

Τίτλος ”Οι άτυχοι”

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.